In de schaduw van de wieken: de kleinzoon van Henri Taets

“Mijn vroegste herinnering is dat ik als kind van anderhalf jaar mee rond het sterfbed van mijn grootvader stond”, vertelt Dirk, “Sindsdien heb ik altijd al in de schaduw van de molen gewoond.” Sinds de molen opnieuw draait, blaft hond boos bij het molenwieken. “De hond is dat niet gewoon. De wieken hebben jarenlang  niet gedraaid.”

Een molen die niet draait, gaat kapot

Dirk Mouton

“In 1967 is de Pietendriesmolen in Knesselare (Aalter) verkocht aan een privé-eigenaar uit Sint-Niklaas en zes jaar later heeft de toenmalige gemeente Knesselare de eigendom overgenomen. In die tussenperiode is de molen geklasseerd als monument”, vertelt Dirk Mouton. “Maar een molen die niet draait, gaat kapot. In 1983 is de kap eraf gegaan en is er een periode geweest van restauraties. Die zijn niet altijd volgens het boekje verlopen, ik bedoel daarmee dat een aannemer en een architect van traditionele gebouwen daarom niet de aangewezen restaurateurs van molens zijn. Er is toen te weinig molenaarskennis ingebracht. De molen is toen wel aan het draaien gebracht daar Marc Verheughe die dit een paar jaar heeft gedaan. En nu, na jaren stilstand opnieuw, is de molen gerestaureerd door Kris die hier ook al vele jaren op het hof kwam, met zijn vader Roland.”

Op de tafel ligt een stapel foto’s, documenten en krantenartikels over de Pietendriesmolen. Het meest opmerkelijke document is het gastenboek van de Pietendriesmolen met reacties van bezoekers tussen 1956 en 1965, prachtige tekeningen en stukjes tekst die bij wijze van spreken gisteren konden getekend zijn. Bezoekers uit het hele land, toen al. Het toont aan dat Henri Taets daar ook al heel erg mee bezig was: bezoekers ontvangen, de waarde van het molenerfgoed onderwijzen, uitleg geven over de wonderlijke uitvinding die een molen is en zijn vak als molenaar. “Mijn broer Hendrik, overleden in 2020, heeft die microbe geërfd van onze grootvader. Hij heeft altijd al die artikels en foto’s bijgehouden en gekoesterd. Wij vinden het ook prachtig dat zijn zoon Bram, mijn neef, nu ook belangstelling toont in de molenaarscursus en de Pietendriesmolen maalvaardig wil houden. Hij is heel handig en een uitstekend houtbewerker. We zijn blij dat het zo toch een beetje in de familie kan blijven.” De provincie Oost-Vlaanderen neemt nu voor een jaar de uitbating van de molen in handen en wil komen tot een groep van 3 molenaars die op termijn samenwerken en de molen in gang houden.

Zelf heeft Dirk het bedrijf van zijn vader overgenomen met de landerijen rondom de molen: een melkveebedrijf. “Ik heb zes maanden ook varkensteelt gedaan, maar ik ben vlug vol voor melkvee gegaan en ik heb nu nog dertig koeien. De akkerbouw die ik doe, is in functie van mijn eigen vee. Daarvoor heb ik wel nog heel lang de maalderij naast de molen gebruikt. Gerst is heel goed voor de koeien en ik ben niet zo graag te afhankelijk van ‘de giganten’, daarom vul ik het voeder graag aan met eigen gekweekte granen, gerst en tarwe.” Zo horen we toch dat beetje molenaar in de kleinzoon: eigen meel is beter meel.

Download hier de online erfgoedsprokkel van de Pietendriesmolen.

Meer lezen over de Pietendriesmolen? Ontdek het in het verbindend verhaal “De Pietendriesmolen in goede handen!”